GLITCH

 

Glič (eng. Glitch) je neočekivan problem koji se obično odnosi na problem sa mašinom ili elektronskim uređajem, kao što je, na primjer, kompjuter. To je ustvari kratki prekid u sistemu, odnosno prolazna greška koja se sama koriguje i koju je teško detektovati. Sam termin se najčešće koristi u računarskoj industriji, prilikom pisanja programa, među igračima video igrica i, uopšte, oblastima koji podrazumijevaju video sadržaj. Prošireno značenje uključuje ljudsku prirodu i organizaciju. Takva greška nastaje prilikom reprodukcije video igrica ili video sadržaja, i manifestuje se kao grafička ili audio nepravilnost. Greške na video sadržaju mogu biti u obliku linija koje se pomjeraju, pogrešno postavljenih piksela ili čitavih površina, zamrzavanja slike ili pomjeranja boja. Vrlo često, vizuelne greške prati i audio greška u vidu prekidanja, šuštanja ili druge vrste narušavanja zvuka. Glič se može posmatrati i kao jedan specifičan kvalitet. U doba sve savršenije audio-vizuelne produkcije i digitalnog prenosa signala gdje su greške i smetnje svedene na minimum, glič postaje specifikum i na njega se gleda sa interesovanjem.

 

 

U radovima iz serijala GLIČ se koristi greška kao specifičan likovni kvalitet, koji se javlja prilikom reprodukcije digitalnog sadržaja. Razni šumovi i druge vrste audio-vizuelnih artefakata nastalih uslijed netačnog reprodukovanja zvučnog i video materijala, kao i digitalnih slika, spojeni su u cjelinu koju možemo da posmatramo kroz estetiku greške. Glič radovi, zamišljeni kao anti-reklama, pozicioniraju grešku u centar interesovanja i na taj način postaju potencijalna tačka prekida iluzije mas-medija.

 

GLIČ radovi istražuju granice do kojih se proteže „ljudsko“, u vremenu kada smo sve više zavisini od mašina i kada smo na pragu realizacije vještačke inteligencije. Početkom 21. vijeka, pitanja ko smo, odakle dolazimo i kuda idemo dobijaju potpuno novu konotaciju. Promjene koje se dešavaju su enormne, i od pojedinca iziskuju veliki napor da ih prihvati. Još uvijek ne možemo jasno da definišemo šta dobijamo, a šta gubimo, u svijetu koji funkcioniše po diktatu novih tehnologija. Uticaj tehnologije i masovnih medija na život običnih ljudi je očigledan. Pored pozitivnih uticaja, postoje ozbiljnije činjenice koje govore o masovnom nadzoru i kontroli koja se uvodi skoro neprimjetno.

 

Kroz retro-tech estetiku grešaka i šuma starih televizora, glič radovi predstavljaju taj novi digitalni svijet u koji bivamo uvučeni. Radovi svijesno prikazuju apstraktan prostor, sa tek pojedinim prepoznatljivim elementom, koji predstavlja ključ za odgonetanje smisla rada, i donekle su reprezent digitalnog svijeta u kome je čovjek, iako umrežen, zapravo usamljen. Upravo šuštanje i iritantno krivljenje slike nas tjera da uvidimo razliku i da novi svijet ne prihvatamo lakomisleno, već oprezno i postepeno, uviđajući prednosti i mane koje donosi.